گفتار هفتم؛ اصول و مبانی حقوق انسانی.. 56

 

جستار اول؛ کرامت انسانی.. 56

 

جستار دوم؛ عدالت… 81

 

جستار سوم؛ وفا به عهد. 83

 

جستار چهارم؛ دعوت… 85

 

جستار پنجم؛ تألیف قلوب… 88

 

گفتار هشتم؛ حقوق بشری جهانگردان. 89

 

فصل سوم. 107

 

منزلت جهانگردی و جهانگردان در حقوق ایران. 107

 

گفتار اول؛ جهانگردی و جهانگردان در ایران. 108

 

جستار اول؛ جغرافیای طبیعی ایران. 108

 

جستار دوم؛ موقعیت جغرافیایی.. 108

 

جستار سوم؛ وسعت… 109

 

جستار چهارم؛ لزوم رعایت قوانین موضوعه جمهوری اسلامی ایران. 109

 

گفتار دوم؛ بررسی و تحلیل حق های بشری و شهروندی جهانگردان در قوانین ایران. 122

 

جستار اول؛ قانون مدنی.. 126

 

جستار دوم؛ قانون مجازات اسلامی.. 130

 

جستار سوم؛ قانون آئین دادرسی کیفری.. 135

 

جستار چهارم؛ قوانین اداری.. 136

 

فصل چهارم. 138

 

منزلت جهانگردی و جهانگردان در حقوق مالزی.. 138

 

گفتار اول؛ جهانگردی و جهانگردان در مالزی.. 139

 

جستار اول؛ موقعیت جغرافیایی.. 139

 

جستار دوم؛ وسعت… 139

 

گفتار دوم؛ حقوق و شرایط گردشگران در کشور مالزی.. 139

 

جستار اول؛ شرایط صنعت گردشگری در مالزی.. 143

 

جستار دوم؛ قوانین خرید ملک در مالزی.. 146

 

جستار سوم؛ قوانین کار اتباع خارجی در مالزی.. 147

 

جستار چهارم؛ شرایط اقامت اتباع خارجی در مالزی.. 149

 

فصل پنجم. 150

 

مقایسه و تطبیق جهانگردی و جهانگردان در ایران و مالزی.. 150

 

 

گفتار اول؛ ویژگی‌های کشور مالزی در مقایسه با ایران. 151

 

گفتار دوم؛ لزوم توسعه گردشگری اسلامی و راه‌کارهای مرتبط.. 152

 

گفتار سوم؛ نتیجه‌گیری.. 154

 

جستار اول؛ حقوق غیرمسلمانان در کشور اسلامی.. 154

 

جستار دوم؛ ارجحیت برنامه ریزی بر تدوین قوانین.. 155

 

گفتار چهارم؛ پیشنهاد‌ها 156

 

جستار اول؛ پیشنهاد‌های ناشی از این تحقیق.. 157

 

جستار دوم؛ پیشنهاد‌هایی برای تحقیقات آتی.. 159

 

منابع: 161

 

 

 

 

 

 

 

چکیده

 

سفر انسان به نقاط مختلف دنیا موجب انس و الفت ملت‌ها می‌گردد. این امر بیانگر این واقعیت است که به‌رغم تفاوت‌های فرهنگی و نژادی، می‌توان در بسیاری از جنبه‌های زندگی، هماهنگ و متحد بود. مداخله دولت در امور جهانگردی امری انکار ناشدنی است. بهره‌برداری پایدار از تمام ظرفیت‌های گردشگری تنها در سایه قواعد اصولی و قانونی امکان‌پذیر است. تنها دولت‌ها هستند که توان تأمین ثبات و امنیت و مهم‌تر از همه وضع قوانینی را در زمینه حقوق گردشگران دارند. هدف از این پژوهش، ارائه تصویری از قوانین و مقررات حقوقی گردشگران در اسلام و جمهوری اسلامی ایران و مقایسه‌ای بین وضعیت ایران با مالزی در زمینه گردشگری است. در این تحقیق به این سوالات که در جمهوری اسلامی ایرآنچه قوانینی در مورد حقوق گردشگران خارجی وضع‌شده است؛ حقوق گردشگران در کشور مالزی چگونه است؛ دین مبین اسلام که مبنای قوانین در ایران و مالزی است؛ در مورد حقوق گردشگران خارجی چه نظری دارد؛ و حقوق گردشگران خارجی چه نقشی در رشد گردشگری دارد؛ پاسخ داده شد. بررسی‌ها نشان داد که در دین اسلام و قوانین جمهوری اسلامی ایران حقوق انسانی همه انسان‌ها در ممالک اسلامی محترم شناخته‌شده و تا زمانی که از قوانین اسلام و جمهوری اسلامی تخطی نکرده باشند؛ موردحمایت قانون و حکومت اسلامی می‌باشند. همچنین نتایج نشان داد با توجه به وجود اقوام و مذاهب گوناگون در مالزی، قوانین این کشور، مسلمانان را از ورود به برخی مکان‌ها منع نموده و گردشگران و سایر مذاهب مجاز به ورود به این مکان‌ها می‌باشند. کشور مالزی در عین اهمیت به آسایش و رفاه گردشگران و تلاش برای جلب بیشتر گردشگران خارجی، در صورت تخطی آنان از قوانین، به‌شدت با آنان برخورد می‌نماید. این پایان‌نامه شامل دو بخش بوده که در بخش اول تاریخچه گردشگری و حقوق آن در ایران و مالزی و در بخش دوم حقوق و تکالیف جهانگردان در ایران و مالزی بررسی‌شده است.

 

واژه‌های کلیدی: ایران، توسعه، حقوق گردشگر، گردشگری اسلامی، مالزی.

 

 

 

فصل اول

 

مقدمه و کلیات

 

 

 

 

 

گفتار اول؛ اهمیت و ضرورت تحقیق

 

گردشگری به‌عنوان صنعت نوظهور عصر جدید به یکی از ارکان اصلی اقتصاد تجاری جهان تبدیل‌شده است. امروزه از گردشگری به‌عنوان صنعت بدون دود یاد می‌شود که هم علت و هم پیامدی درروند جهانی‌شدن است؛ به‌گونه‌ای که بسیاری از برنامه ریزان و سیاست‌گذاران توسعه نیز از صنعت گردشگری به‌عنوان رکن اصلی توسعه پایدار یاد می‌کنند. علاوه بر بعد مادی، گردشگری در ساخت جهانی سرشار از صلح و صفا بسیار مفید و مؤثر است. سیروسفر انسان‌ها به نقاط مختلف دنیا موجب انس و الفت ملت‌ها می‌شود و به مردم جهان می‌فهماند که به‌رغم تفاوت‌های فرهنگی و نژادی، می‌توانند در بسیاری از جنبه‌های زندگی، هماهنگ و متحد باشند. با این تفاسیر مداخله دولت در امور جهانگردی امری انکار ناشدنی است و بهره‌برداری پایدار از تمام ظرفیت‌های گردشگری تنها در سایه قواعد اصولی و قانونی امکان‌پذیر است. به عبارتی، صنعت گردشگری بدون مداخله دولت‌ها قادر به بقای خود نیست، زیرا تنها دولت‌ها هستند که توان تأمین ثبات و امنیت و مهم‌تر از همه وضع قوانینی را درزمینه با حقوق گردشگران دارند. بنابراین امروزه حکومت علاوه بر مسئولیت‌های گذشته، مسئولیتی جدید را بر عهده‌دار که از آن با عنوان «گردشگری» یاد می‌شود.

 

مقررات حقوقی یکی از علل و عوامل اساسی در توسعه صنعت گردشگری است. این رویه کشورها را واداشته است تا با اتخاذ محدودیت‌ها و راه‌حل‌هایی، آن را در جهت پایدار هدایت کنند بنابراین تدوین قوانین و مقرراتی در جهت حمایت از گردشگران و ایجاد امنیت برای آن‌ها امری ضروری است، زیرا ورود گردشگران خارجی به هر کشور و رونق گردشگری خارجی تا حد زیادی با قوانین و مقرراتی که از حقوق آن‌ها حمایت کند، مرتبط است. ضرورت اصلی طرح چنین موضوعی نیاز مبرم به احیای گردشگری، آن‌هم نه‌تنها برای اهداف اقتصادی بلکه برای بازیابی عظمت ایران در عرصه بین‌المللی است. حال باکمی تأمل در این زمینه می‌توان دریافت که ورود گردشگر به هر کشور در کنار دارا بودن جاذبه‌های گردشگری (چه طبیعی و چه انسانی) نیازمند پیش‌شرط‌هایی است که یکی از مهم‌ترین آن‌ها در نظر گرفتن حقوق گردشگران است. امنیت و آزادی اصولی هستند که در کنار شرایط جاذب کشورها، نقش اصلی را در این حیطه دارند. اگرچه ممکن است فرایند کنونی دافعه‌ای برای جذب گردشگر باشد اما در این اصل که حقوق (فقه) اسلامی درزمینه تضمین امنیت شخصی منحصربه‌فرد است شکی نیست؛ اما مسئله مورد تأکید این پژوهش، مقایسه تطبیقی برخی از قوانین اسلامی و حقوقی کشورمان درزمینه گردشگری و گردشگران خارجی و مقایسه آن با قوانین حقوقی یک کشور اسلامی به نسبت نوپا و موفق در زمینه گردشگری به نام مالزی است. هدف از این پژوهش، ارائه تصویری از قوانین و مقررات حقوقی گردشگران در اسلام و حکومت جمهوری اسلامی ایران و مقایسه‌ای بین وضعیت ایران با مالزی در زمینه گردشگری است.